ارسال به

در ابتدا یولیان خواست تیسفون را محاصره کند ولیکن بعد که آن را محکم دید منصرف شده، امر کرد تمام کشتی های رومی را در دجله بسوزانند وبه طرف کردستان عقب نشست. 

سپاه ایران همین که بر عقب نشینی رومی ها آگاه شد بنای تعقیب را گذارد و رومی ها از حیث آذوقه در زحمت افتادند، زیرا ایرانی ها خطوط ارتباطیه رومی ها را بریده بودند. در این موقع، یولیان فهمید که اعراب چه کمک گرانبهایی می توانستند به رومی ها بکنند.

جنگ در دو روز اول بی نتیجه بود. روز سوم ایرانی ها از جبهه و از عقب به قشون رومی حمله بردند در حینی که یولیان از یک نقطه به نقطه دیگر برای فرماندهی می رفت  یکی از سپاهیان ایران زوبین به طرف او پرتاپ کرد که کار او را بساخت.

بعد از فوت یولیان یکی از صاحب منصبان رومی یونان به سرداری قشون انتخاب و تمام توجه او بر این مصرف شد که قشون رومی ها از منطقه حملات لشکر ایران بیرون ببرد. این حملات به قدری  شدید بود که سپاهیان رومی یگانه چاره در گذشتن از دجله به شنا دیده، خودشان را در دجله انداختند. پس از آن چون قشون ایران از جنگ با رومی ها خسته شده بودند شاپور تکلیف صلح کرد و رومی ها آن را با شعف پذیرفتند.

شرایط صلح این بود :اول پنج ولایتی که در زمان نرسی به روم واگذار شده بود به ایران مسترد شد. دوم نصیبین به ایران برگشت و سنجار نیز. سوم قسمت شرقی بین النهرین متعلق به ایران گردید. چهارم دولت روم اعتراف کرد که ارمنستان خارج ازمنطقه نفوذ روم است.(363م).

این عهد نامه برای ایران بسیار مفید بود مقام ارجمندی برای شاپور در تاریخ ذخیره کرد، زیرا مورخین به این عقیده اند که از زمان اسکندر تا این وقت هیچگاه ایران به این مقام بلند نرسیده و شاپور را از این جهت وبه سبب فتوحات دیگر او را کبیر خوانده اند.

استرداد ولایت واقعه در آن طرف دجله به رومی ها گران آمد. به خصوص از دست دادن نصیبین که قلعه محکم رومی ها که در شرق محسوب می شد. این قلعه چنانکه بیاید در جنگ ایران با رومی ها تکیه گاهی مهم برای عملیات جنگی ایرانی ها گردید .

جنگ های شاپور با روم بعد چندی باز شروع شد. توضیح آنکه یونان مدت کمی امپراتور بود. بعد از فوت او، والن تی نی ین امپراتوری روم را به دو قسمت تقسیم کرده، قسمت غربی را به خود اختصاص داده وقسمت شرقی را به والنس برادر خود واگذارد. چون عهد نامه مذکور را یونان بسته و علاوه برای روم موهن بود والن سین ظاهرا مفاد آن را رعایت می کرد، ولی در معنی می خواست آن را لغو کند. از طرف دیگر شاپور عجله داشت که عهدنامه  اجرا شود. این بود سر ارمنستان وگرجستان باز منازعه وخصومت بین روم وایران شروع شد وچند سال شاپور و والن سین باهم بی نتیجه قطعی جنگیدند وبالاخره در سال 376م. طرفین خسته شده  راجع به ارمنستان وگرجستان دخالت ننموده، هر دو را به خود واگذار کردند.

شاپور در 379م. بعد از سلطنت متمادی که هفتاد سال طول آن بود درگذشت ویک ایران قوی باقی گذاشت. زیرا در زمان او ایران بر تمام مشکلاتی که داشت فایق آمد:

دست اعراب، هون ها، گرجی ها از تجاوزات به حدود ایران کوتاه شد و ولایتی که در زمان جد او از ایران انتزاع شده بود برگشت. دفع هون ها اهمیتی زیادی برای ایران داشت، چه اینها مردمانی بودند که مردمان یوئه چی وسک ها را از محل های خودشان کنده به طرف آسیای وسطی راندند. ا ینها همان صحرا گردهای وحشی بودند که چنان فشاری به مردمان اروپای شرقی و وسطی یعنی استروگت ها و ویز یگزگن ها وغیر دادند در اثر آن مهاجرت کبیر ملل ژرمن وغیره در اروپا حادث وبالاخره در قرن پنجم باعث انقراض دولت هزار ساله روم غربی گردید. بنای شاپور در دفعه دوم به این شاه نسبت داده اند.

تاریخ کامل ایران

• آخرین ویرایش:پنجشنبه 28 مرداد 1389
• برچسب ها:شاپور دوم ،شه پور ،پادشاهان ساسانی ،درگیری های ایران و روم ،تاریخ ایران ،