قطب الدین پس از 10 به مراغه نزد خواجه نصیرالدین توسی رفت و نزد او علم هیئت آموخت و در رصد خانه با وی همکاری کرد. آن گاه به آسیای صغیر رفت و چندی در آنجا شد؛ سپس به تبریز رفت و 14 سال در این شهر در تنهایی به تحقیق و تالیف دست زد و در همین شهر بدرود حیات گفت.
کمال الدین فارسی، ریاضی دان مشهور از شاگردان او بود. قطب الدین در همه علوم دست داشت و تاریخ نگاران او را به دریایی از علم تشبیه کرده اند.
از مهم ترین آثار اوست: تحفه ی شاهیه، شرح حکمت الاشراق و درةٌ التٌاج. درهٌ التٌاج کتابی دایره المعارف گونه در مورد علوم گوناگون است.
منبع: فرهنگ نامه نام آوران