تبلیغات 
تبلیغات
با تشكر از استاد گرانقدرمان آقای نادر دهقانی كه ما را با تاریخ خود آشنا نمود.
به نام خداقطب الدین شیرازی(710-634 ه.ق)نامش محمود بن مسعود کازرونی و معرف به قطب الدین شیرازی است. پدرش طبیب برجسته ای در بیمارستان مظفری شیرازی بود. هنگامی که در گذشت، قطب الدین را که 14 سال بیشتر نداشت، به جای او نشاندند و او به خوبی از وظایف طبی خود بر آمد.
به نام خدا احمد خان دریابیگیاحمد خان دریابیگی نخستین بار در زمان ناصر الدین شاه، فرماندهی کشتی پرسپولیس را که ایران از آلمان خریده بود در بوشهر به عهده گرفت. سپس حاکم بوشهر شد و سالها در این منطقه خدمت کرد. گفته می شود در ماجرای قیام تنگستانی ها بر ضد انگلیسی ها، دریابیگی به ظاهر از انگلیسی ها طرفداری می کرد؛ اما در باطن با قیام کنندگان همراه بود.
به نام خدا
کوروش کبیربنیان گذار سلسله هخامنشی
کوروش از تیره پارس ها و نواده ی هخامنش بود و پدر بزرگ مادری او، آژی دهاک نام داشت که پادشاه ماد بود. کوروش در جوانی بر ایختوویگو، شاه ماد، شورید و شهر هگمتانه (همدان) را گرفت و خود را پادشاه ایران خواند. او به گسترش مرزهای کشور پرداخت و ایران را به بزرگترین قدرت زمان خود تبدیل کرد. از مشهورترین اقدامات کوروش، فتح بابل (در عراق امروز) و آزاد کردن یهودیان اسیری بود که بختنَصَر آن ها را از اورشلیم به بابل آورده بود. علاوه بر این، کوروش دستور داد در فلسطین معبد اورشلیم را به هزینه خزانه ی پارس بازسازی کنند. به این سبب، نام کوروش در کتاب عهد عتیق آمده است.
به نام خدارودکی(پدر شعر فارسی)
نامش ابو عبدالله جعفر بود و در روستای رودک سمرقند به دنیا آمد. در دوره ی سامانیان می زیست. حافظه ای قوی داشت و در 8 سالگی قرآن را حفظ کرد. آواز خوشی داشت، چنگ می نواخت و شعر های زیبایی می سرود. رودکی اولین شاعر بزرگ فارسی است که بسیار شعر سروده، ولی از اشعارش بسیار کم باقی مانده است. او کتاب کلیله و دمنه را نیز به شعر در آورده بود که از آن هم اثری باقی نیست. بسیاری عقیده دارند که رودکی نابینا بوده است. وی در 329 ه.ق در گذشت و اکنون آرامگاه وی در تاجیکستان قرار دارد و تاجیک ها وی را شاعر ملی خود می دانند و برایش احترام بسیار قائل اند.
منبع: فرهنگ نامه نام آوران
به نام خدابلخی ابوزید احمد ابن سهل بلخی (236-322 ه.ق) که پدرش سیستانی و خود متولد روستائی در بلخ واقع در شمال افغانستان امروزی بود، در جوانی به بغداد، مرکز تمدن دنیای آن روز رفت و مدت هشت سال به مطالعه علوم متداول زمان پرداخته و فریضه حج را به جا آورده و در این مدت در ردیف شاگردان با وفای «کِِِندی، ابویوسف یعقوب بن اسحاق» (متوفی 256 ه.ق) از فلاسفه و نجوم دانان بزرگ اسلام قرار گرفت.
